geldim, görüyorum, yenicem

31 Ağustos 2010

eğer bu yazı internette bir yerlerde önünüze düştüyse ve okumaya niyetliyseniz, benden ve bu blogdan umudu kesmediğiniz için teşekkür ederim.

çok şükür, artık yeni bir işim ve yeni bir evim var. 2 sene kadar süren iş arayışım 3 günde en güzel şekilde nihayet buldu. düşlediğim bana ait olan evimde yaşıyorum. tek sorun hayal ettiğim yukarıda kımıl kımıl oynayan istanbul’uma kavuşamamış olmam. ama onda da bir hayır vardır.

ilerleyen günlerde, inşallah, aksatmadan iş bulma sürecimi, türk internet sektörü ve bazı diğer tecrübelerim hakkında yazacağım.

önden teaser vereyim, işimi friendfeed sayesinde buldum ve bu işe girmemde blogumun da etkisi oldu. BerilTech’teki ilk 4 ayımdan ve neler yaptığımdan da bahsedeceğim.

şimdilik bu kadar yazıyorum. bunu da ağustos ayı boş geçmesin diye yazdığımı utanmadan söylüyorum.

bu arada sitenin sloganı da bu yazının başlığındaki gibi sürekli değişecek. ben bu hayat öyküsünü yazdıkça o başlık güncellenecek ve hepsi bittiğinde ya çok şey başarmış olacağım, ya da en dibe batacağım. ikisinden de korkmuyorum ve bu yolculuktan zevk alıyorum.

hadin kalın sağlıcakla, önümüzdeki ay (5 dk sonra) görüşürüz.

İBYD’den istifa ettim

30 Mayıs 2010

an itibariyle internet ve blog yazarları derneği’nden istifa etmiş bulunuyorum.

bunun sebebi arkadaşım olarak bildiğim barış ünver’in kişisel ego tatminini ön plana çıkarması ve çocukluk etmesidir. yaptığının hata olduğunu düşünmemesi ve ivedilikle dernekten istifa etmemesi üzerine, aradan geçen zaman zarfında hiç bir şekilde açıklama yapmayarak kriz yönetmeye çalıştım. önce barış’ı sonra derneği düşünerek hareket ettim. arkadaşım olarak kalması ama dernekten istifa etmesi gerektiğini ifade ettim. lakin kendisi çocukça yaklaşımlarından ve insan ilişkilerindeki zayıflığından ötürü bu çabamı anlamadı. hatta sırtından bıçaklamakla itham etti. ben sevdiğim insanları sevdiğim için kaybetmeye alışkın biri olarak; barış’ın dernekten istifa etmeyeceğini beyan etmesi üzerine kendisiyle çalışamayacağımı anladığım için istifa etmeye karar verdim.

bir önceki yazımda Allah utandırmasın demiştim, utandık maalesef. başkan olarak barış utanmasa bile istifa etmekte direnmesi üzerine ben kendisinden utandım. bu olay da edindiğim tecrübeler silsilesine katılmış oldu ve ben bir dostumu daha kaybetmiş oldum. doğru olanı yapmaya çalıştığım için müsterihim. inşallah o da bir gün büyür ve bu hatalardan ders çıkararak hayatına daha emin adımlarla devam eder.

Yazının gerisi »